ترانه لایف

بادهای سرد و صدای ساخت و ساز شهر

همه در یک توهم زندگی در انتظار فشردن دستی گرم

در انتظار یک نگاه یا شاید یک دیدار و تو در داشتن این انتظار ها چه فقیر.

شهر پر از این گونه فقیرهاست  شهر پر است از مردم فقیر  تشنه  سرد یا شاید مرده

این اوج ز ندگی ماست بودن در چنین شهری بی اند یشه ی پرواز و رهایی

بی اندیشه ی یک سلام

بی اندیشه ی یک دوست...........

آری این اوج زندگی ماست اوج یک ا ند یشه ی  مرده است

که در آن فرار جایز نیست

لحظه ای با من باش      تا از آن لحظه برویم تا گل     که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل

لحظه ای با من باش   تا که از تو نفسی تازه کنم    تا از آن لحظه با تو سفر آغاز کنم...

(یادش بخیر چه دورانی داشتیم با  این آهنگها)

دورشدم
دور شدي
هرچه بودي
ياد شدي
ورنه بتي
عين مني
دوست منم
دوست تويي
گرچه نيي
من تو شوم
تو من شوي
من نه منم
نه من منم
نه ساحرم
نه ساحريم
عاشق گم گشته منم
من نه بتم
نه او بتي
نه ما بتيم
ما همگي مي شكنيم
بت شكنيم
بت شده اي
بت شده ام !
بت شده ايد ؟
مي شكنيم
ما همگي
بت شكنيم

 چقدر متنفرم از این روز...

 باز هم شب ، باز هم سکوت و بازهم رقص کند عقربه های ساعت...

این عکس تزئینی است!

فردا دوباره خاله میشم...